De Dag waarop de Sunshine Coast Oranje werd
Het stond niet op mijn lijst van dingen die ik moet doen voordat ik sterf, maar toen ik een onverwachte telefoon ontving met de uitnodiging om de Dalai Lama te zien optreden op een locatie, greep ik de kans met beide handen aan.
Ik moet toegeven dat ik enige aarzeling had en meer dan een snufje cynisme bij sommige van deze overdreven gepromote, zwaar gesponsorde bezoeken van religieuze en spirituele leiders, maar omdat boeddhisme een van de geloofssystemen is waar ik naar neig, besloot ik dat het tijd was om de kans te omarmen.
Dus dat deed ik.
Allereerst voldeed de locatie aan de eisen. Geen groot voetbalstadion waar Zijn Heiligheid zijn spirituele leiding aan iedereen over megafoons kon schreeuwen. Nee, dit was op het veel rustigere Chenrezig Instituut. Chenrezig ligt genesteld in het weelderige achterland van de Sunshine Coast in een stadje dat je in een oogwenk kunt missen, genaamd Eudlo. Chenrezig is een centrum voor boeddhistische studie, retraite, meditatie en praktijk. Opgericht in 1974 is het nu de thuisbasis van een grote gemeenschap van Sangha (nonnen en monniken), studenten, bewoners en vrijwilligers. Het biedt niet alleen studie maar ook accommodatie in en rond de gemeenschap, of de mogelijkheid om binnen te vallen en te genieten van de vredige omgeving.
De Dalai Lama was bij het instituut als onderdeel van zijn Australische bezoek om de 8 stoepa's (dit zijn monumenten die de 8 grote daden van de Boeddha afbeelden) in de Tuin van Verlichting bij Chenrezig te zegenen, en om te praten over mededogen en alledaagse vriendelijkheid.
Bij aankomst in de stad wist ik niet wat ik kon verwachten en het werd al snel duidelijk dat dit een behoorlijk groot "gebeuren" was (let wel, na het bekijken van de Facebook-pagina van de Dalai Lama, Facebook-pagina heeft hij 3,5 miljoen "likes", dus ik had beter moeten weten!) Parkeren in een nabijgelegen parkeervak (mijn vriend en ik besloten tegen de parkeerplaats - te veel festivalsen concerten hebben ons geleerd om na het evenement te denken!) werden we met andere deelnemers naar bussen geleid die geregeld waren en inbegrepen waren in de ticketprijs (30 Australische dollars / 50 Australische dollars, afhankelijk van waar je zat), en ik begon me te voelen alsof ik op een opwindende schoolreis was!
De informatie over het evenement was behoorlijk strikt over wat er wel of niet mee het retraite in mocht, met strikte tascontroles. In werkelijkheid waren de controles heel laagdrempelig maar een triest teken van deze tijd dat deze procedures moeten worden ingesteld.
Voedsel- en geschenkstands verwelkomden ons met een scala aan regenbooggekleurde geklede mensen, gladgeschoren hoofden en oranje gewaden bij aankomst in het instituut, waar ik merkte dat er een vleugje cynisme terugkwam terwijl ik naar wat (zeer) kitscherige boeddhistische memorabilia keek. Vastbesloten om open-minded te zijn, wandelden we naar het hoofdpodium waar we op Zijn Heiligheid wachtten. Ik zou zeggen dat er een paar duizend mensen hier verzameld waren, maar het voelde niet benauwd of claustrofobisch aan en er was een oprechte goede sfeer. Het weer had ons ook gezegend bij dit buitenevenement met prachtige winterzon die ons verwarmde terwijl we zaten te wachten in de plastic stoelen die waren voorzien.
De Dalai Lama zou rond 12.30 uur op het podium verschijnen en het evenement begon met de lokale aboriginal Lyndon Davies en zijn Gubbi Gubbi dansers die een welkomstdans voor de Dalai Lama uitvoerden. Na de dans vermaakte Zijn Heiligheid ons met het beslissen waar hij op het podium zou zitten en hij betrok het publiek al met een humoristische glinstering in zijn ogen!
Dus waar begin ik met wat Zijn Heiligheid te zeggen had? Ik zou de Dalai Lama niet het onrecht aandoen om alles wat hij zei te interpreteren, maar hier is mijn kijk erop.
Deze zeer goed opgeleide en slimme 80-jarige (die volgens eigen zeggen de vluchtelingenstatus heeft en zoals hij het noemde - heeft de kansen gekregen om allerlei soorten culturen te omarmen), begon met het praten over de laatste honderd jaar van externe invloeden en hoe technologie was geëvolueerd, maar hoe onze neuronen in het brein nog steeds hetzelfde waren. Ik merkte de kalmte in zijn stem op, hij was niet aan het schreeuwen of preken, gewoon praten over de veranderingen die zich in de afgelopen eeuw hebben voorgedaan - het had een gesprek tussen vrienden kunnen zijn, behalve dat ik hem op een groot scherm aan het bekijken was...
Hij ging verder met te zeggen dat hoewel ons leven misschien gemakkelijker is met de technologische revolutie, de externe invloeden ons nog steeds confronteren met stress, angst en bezorgdheid. Materieel welzijn zal ons geen geluk brengen en drugs en alcohol bieden tijdelijke verlichting van de zorgen van het dagelijks leven (ik hoop dat dat betekent dat ik nog steeds een glas wijn of twee op vrijdagavond kan hebben!)
De Dalai Lama vertelde over een miljardair vriend die alles had wat geld kon kopen, van privé-eilanden tot privéjets, maar hoe hij leek te zijn omgeven door veel vrienden onderweg - waren het echte vrienden of vrienden van fortuin vroeg hij, het publiek lachte hierom net als de Dalai Lama. Hij hield ervan om om zijn eigen grappen te lachen en nam zichzelf niet te serieus!
Hij sprak over hoe wetenschappelijk is bewezen dat een gezonde geest gelijk staat aan een gezond lichaam en hoe vriendelijk te zijn tegenover medemens. Niet te oordelen over verschillende rassen en religies, maar hun geloofssystemen te respecteren. Zelfs de ongelovige moet gerespecteerd worden omdat dat hun geloof is. Mijn gedachten dwaalden naar oorlog en conflict in religie, wat perfect timen was, want het was nu tijd voor vragen en antwoorden van de vele studenten van scholen langs de Sunshine Coast die uitgenodigd waren voor het evenement.
Oorlog, volgens de Dalai Lama, is georganiseerde of in sommige gevallen gelegaliseerde geweld. Hij ging verder te spreken over Libië, waar de opstand vanwege het feit dat de Midden-Oosten verder gaat en de mensen democratie willen, wat hun recht is. Het werd duidelijk dat de Dalai Lama de studenten als de toekomst zag - hij zei: "Jullie zijn van de 21ste eeuw; degenen onder jullie die 20 of 30 jaar oud zijn, zijn allemaal van de 21ste eeuw. Jullie zijn de toekomst en degenen die verandering kunnen maken. Ik ben van de 20ste eeuw" en hij lachte weer. "Denk na en maak significante bijdragen - dat zal ik je vertellen". Fantastisch, ik ben in mijn 40's naar de laatste eeuw gedegradeerd!
Het evenement eindigde met dankbetuigingen van Ailsa Cameron, een Sangha bij Chenrezig, aan iedereen die betrokken was bij wat een 9 maanden durende missie van organisatie was geweest van gemeenten, tot de mensen van Eudlo, vrijwilligers en leden van het Chenrezig instituut die het evenement hadden ondersteund. De Dalai Lama bedankte en zegende degenen die betrokken waren en gaf hen witte gewaden. En dat was het hij vertrok - in een helicopter en we zwaaiden allemaal terwijl hij om ons heen cirkelde en naar zijn volgende bezoek ging. Terwijl we rond het podium wandelden waar hij had gezeten, was er een gevoel van kalmte en oprechte liefde voor deze spirituele leider.
Teruglopend naar de auto werden we benaderd door een Tibetaanse familie die in Brisbane woonde. Kunnen we ze naar het dorp brengen? Een lichte aarzeling aan mijn kant (hey ik ben nog steeds een Londoner), maar stemde graag in. Hoe zeer medelevend van je, merkte mijn vriend op - het was en het voelde goed.
